Browsing by Author "Subotić, Dragan, mentor"

Uvod: Pretpostavka je da različiti činioci vezani za primarni karcinom pluća ne utiču na isti način na ishod lečenja izražen dužinom preživljavanja posle operacije. Da li i na koji način pridružena oboljenja utiču na preživljavanje još uvek nije do kraja sagledano, a pretpostavka je da bi ovaj faktor u kombinaciji sa životnom dobi operisanih i procenjenim operativnim rizikom, mogao biti od značaja u tom smislu. Da li bi interval od pojave simptoma do operacije mogao biti od prognostičkog značaja. Stavovi oko izbora neoadjuvantne i adjuvantne terapije kod potencijalno resektabilnog karcinoma pluća i potrebe dopunske terapije još uvek nisu usaglašeni. Cilj istraživanja: Sagledati prognostički značaj pojedinih činilaca vezanih za primarni tumor na ishod lečenja izražen dužinom preživljavanja prema novoj TNM klasifikaciji bolesti iz 2009. godine. Utvrditi prognostički značaj pojedinih faktora rizika kod bolesnika podvrgnutim hirurškom tretmanu kao što su hronična opstruktivna bolest pluća (HOBP), kardiovaskularna oboljenja, životno doba preko 70 godina, itd. Ispitati značaj primene preoperativne hemioterapije na preživljavanje operisanih u odnosu na pacijente sa istim kliničkim stadijumom kod kojih ova terapija nije primenjena. Materijal i metod: Prospektivna kohortna studija, kojom je obuhvaćeno 250 pacijenata operisanih u Klinici za grudnu hirurgiju Kliničkog Centra Srbije zbog primarnog nesitnoćelijskog karcinoma pluća u periodu 2005-2014.godine.Ulazni kriterijumi za studiju: kompletna resekcija (zdrav resekcioni rub na nivou bronha, krvnih sudova i susednih struktura ukoliko je urađena proširena resekcija); postoperativno procenjen stadijum I-IIIA; postojanje kompletnih podataka o načinu postavljanja dijagnoze i preoperativne procene stadijuma bolesti (skener grudnog koša, primenjena invazivna dijagnostika-bronhoskopija, perkutana-transtorakalna iglena biopsija, medijastinoskopija, eho abdomena, scintigrafija skeleta, PET, magnetna rezonanca); postojanje kompletnih podataka o proceni funkcionalnog statusa i ukupnog kardiorespiratornog rizika (spirometrija, gasne analize, difuzija, određivanje potrošnje kiseonika u naporu); postojanje kompletnih podataka o postoperativnom toku, vrsti eventualnih postoperativnih komplikacija i načinu njihovog rešavanja; postojanje originalnog izveštaja o patohistološkom pregledu operativnog materijala uključujući tip, stepen diferentovanosti tumora, invaziju krvnih i limfnih sudova, zahvaćenosti pojedinih grupa limfnih nodusa; postojanje preciznog podatka o ishodu lečenja u momentu poslednjeg kontakta sa pacijentom (živ bez relapsa, relaps bolesti, umro)...

Tokom poslednjih 10 godina, funkcionalna procena prehirurškog lečenja karcinoma pluća značajno se izmenila. Ne samo da su se izmenile granične vrednosti parametara ventilacije u pogledu bezbedne resekcije, već su i visoko sofisticirani metodi predvidjanja postoperativne plućne funkcije i procena operativnog rizika postali rutinski postupak Osim toga, samo životno doba više ne predstavlja kontraindikaciju za hirurško lečenje, pa je sve više starijih osoba koje nakon prePR imaju mogućnost hiruškog lečenja. Uticaj fizikalne terapije na ishod resekcije pluća je još uvek kontroverzan. Kako se fizikalna terapija danas rutinski koristi kod većine kandidata za hirurško lečenje, bez obzira na njihovu spremnost za hirurško lečenje, teško je posebno analizirati specifičan doprinos ovog tretmana ishodu hirurškog lečenja. Cilj Cilj ovog ispitivanja je procena doprinosa fizikalne terapije postoperativnoj plućnoj funkciji i podnošenju napora kod pacijenata sa HOBP podvrgnutih hirurškom lečenju karcinoma pluća, a na osnovu poredjenja preoperativnog testiranja respiratorne funkcije i podnošenja napora pre i posle fizikalne terapije pomoću istih testova sprovedenih postoperativno, kao i uporedjivanje ovih pacijenata sa grupom pacijenata sa HOBP bez preoperativne fizikalne terapije. Materijal i metod Istraživanjem je obuhvaćeno ukupno 180 konsekutivnih bolesnika koji su ispitivani, lečeni i operisani od strane istog lekarskog tima i prema istim protokolima. Svi bolesnici su imali primarni karcinom pluća. Ove bolesnike smo podelili u dve grupe: jednu grupu su činili bolesnici sa HOBP,( n=130), a dugu grupu bolesnici koji nisu imali HOBP, (n=50). Grupu bolesnika koji su imali HOBP podelili smo na dve podgrupe, na osnovu toga da li su imali preoperativnu plućnu rehabilitaciju(PPR) ili nisu imali PPR. Jedna podgrupa bolesnika, ( n=83), imali su u preoperativnim periodu doziranu i kontrolisanu preoperaivnu plućnu rehabilitaciju (PPR) i druga podgrupa bolesnika, (n=47), nisu imali PPR. Drugu grupu bolesnika koji nisu imali HOBP, takodje smo podelili u dve podgrupe, jednu podgrupu koja je imala PPR, (n=30), i drugu podgrupu ( n=20), koja nije imala PPR. Rezultati Kod pacijenata sa karcinomom pluća gde je bilo potrebno načiniti lobektomiju, posle preoperativne fizikalne terapije, registrovano je visoko signifikantno povećanje FEV1, VC, FEF50 i FEF25 prema početnim vrednostima. Posle fizikalne terapije ostvareno je signifikantno poboljšanje u odnosu na pređeno rastojanje u toku 6MWD. Nakon resekcije pluća, došlo je do značajnog smanjenja FEV1 i VC uz značajno pogoršanje funkcije malih disajnih puteva, podnošenja napora i postojeće simptomatologije. Nakon hirurškog zahvata, postojala je jasna tendencija manjem smanjenju FEV1 kod pacijenata sa umerenim do teškim oštećenjem plućne funkcije u poredjenju sa pacijentima sa blagim početnim oštećenjem. Veće poboljšanje FEV1 bilo je udruženo sa značajnijim smanjenjem FEV1 Zaključak Dobijni rezultati potvrdjuju da plućna rehabilitacija predstavlja važan deo preoperativnog i postoperativnog lečenja kod bolesnika sa HOBP koji su podvrgnuti resekciji pluća zbog karcinoma pluća.