Browsing by Author "Sopta, Jelena, mentor"

Uvod: Savremeno doba je obeležilo razvoj tehnika uzimanja i transplantacije autolognog masnog tkiva u svrhu rekonstrukcija meko-tkivnih defekata sa jedne strane, a sa druge strane javila se potreba za istraživanjem njegovih regenerativnih potencijala. Masno tkivo kao jedan od najvećih endokrinih organa u ljudskom organizmu, reguliše brojne metaboličke procese, ne samo masti već i drugih endokrinih sistema. U njegovim sekretornim aktivnostima učestvuju, naizgled, jednostavna masna ćelija i njegov ćelijski bogat ekstracelularni matriks. Povećana zainteresovanost brojnih istraživača se pojavila nakon izdvajanja mezenhimnih matičnih ćelija iz frakcije vaskularne strome masnog tkiva. Međutim, obezbediti sigurno preživljavanje autolognog masnog tkiva je veliki zadatak savremenih istraživača. Sam proces preživljavanja adipocita ili diferencijacija progenitorskih ćelija adipocita u druge ćeliske linije i dalje je kontraverzno pitanje. Prednost korišćenja masnog tkiva je u njegovoj dostupnosti u većim količinama, potencijalno lakoj implementaciji u pojedine delove tela, biološke kompatibilnosti, niskog antigenog potencijala i minimalnog donorskog morbiditeta. Ciljevi istraživanja: Naš cilj je bio da ispitamo preoperativne i postoperativne morfološke i volumetrijske karakteristike transplantiranog masnog tkiva recipijentnog tkiva potkolenice magnetnom rezonancom. U cilju utvrđivanja morfoloških i funkcionalnih ćeliskih promena radili smo histološka i imunohistohemijaska ispitivanja masnog tkiva subkutano aspirirane masti iz donorskog i recipijentnog regiona. Materijal i metod: Studija je obuhvatila 67 ispitanika ženskog pola starosti između 20 i 58 godina sa hipoplazijom potkolenice Tip III - posteriorna hipoplazija sa slabo razvijenim m.gastrocnemis-om i m. soleus-om. Ispitanike smo, pre operacije i jedan, tri i šest meseci posle operacije, fotografisali i antropološki merili: telesnu masu, indeks telesne mase, obime pojedinih delova potkolenica. Takođe, pre operativno i šest meseci postoperativno smo radili magnetnu rezonancu potkolenica radi utvrđivanja morfološke različitosti u recipijentnom regionu. U toku operacije uzimali smo uzorke različito pripremljenih transplantanata masti iz donorskog regiona, koji su histološki i imunohistohemijski ispitivani. Isti postupak uzorkovanja masti iz recipijentnog regiona radili smo šest meseci nakon operacije...

Karcinom dojke najčešće metastazira u kosti. Vizuelizacione metode se koriste za dijagnozu metastaza i procenu rizika za patološki prelom. Biopsijom i patološkom analizom utvrđuje se status ER, PR i HER2 koji su ključni za prognozu i izbor terapije. Ciljevi studije bili su utvrđivanje kliničko-radiografskih karakteristika i imunohistohemijskog statusa ER, PR i HER2 i proliferativnog indeksa Ki67 skeletnih metastaza karcinoma dojke, i ispitivanje njihove povezanosti sa nastankom patološkog preloma. U studiju su uključene 152 pacijentkinje. Iz istorija bolesti dobijeni su klinički podaci i analizirane vizuelizacione dijagnostičke metode. Sve pacijentkinje su operisane i uzorci tkiva tumora su dalje analizirani za ER i PR prema Alred skoru. Pozitivnost HER2 utvrđena je na osnovu intenziteta bojenja i procenta obojenih ćelija. Indeks proliferacije Ki67 predstavljen je kao procenat obojenih ćelija tumora. Starost pacijenta, vreme proteklo od primarne bolesti do metastaza i vreme od dijagnoze skeletnih metastaza do skeletnog događaja nisu pakazali statistički značajnu povezanost sa nastankom patološkog preloma. Za broj i vrstu metastaza (mešovite, litične) takođe nije utvrđena statistički značajna povezanost sa prelomom. Najčešće slomljena kost bio je femur, praćen pršljenovima i humerusom. Statistički značajna povezanost sa nastankom patološkog preloma utvrđena je za duge kosti, posebno vrat i dijafizu femura i dijafizu humerusa. Statistički značajna povezanost sa prelomom utvrđena je za PR+ metastaze. Povezanost nije utvrđena za ER i HER2, kao ni za vrednost Ki67 indeksa. Ove rezultate mogu koristi ortopedski hirurzi za izbor pacijenata za profilaktičku operaciju i za to se posebno izdvajaju pacijenti sa PR+ metastazama u femuru i humerusu.

Gigantocelularni tumor kosti (GCTB) je primarni koštani tumor koga karakteriše prisustvo dve ćelijske populacije: džinovske ćelije tipa osteoklasta i monojedarne stromalne ćelije koje predstavljaju pravu neoplastičnu tumorsku komponentu. Biološko ponašanje GCTB je nepredvidivo. Terapija izbora za gigantocelularni tumor kosti je hirurška. Međutim, pojava recidiva nakon hirurške intervencije je opisana kod značajnog broja pacijenata i kreće se od 10 do 25%. Postoji veliki broj studija koje se bave analizom biološkog ponašanja GCTB, pre svega sa ciljem predviđanja nastanka recidiva. One su veoma značajne jer ukazuju da GCTB sa agresivnijim biološkim ponašanjem zahteva i agresivniji terapijski pristup. Naše istraživanje se odnosi na određivanje različitih kliničko-radiološko-patohistoloških parametara koji bi mogli uticati na predikciju biološkog ponašanja GCTB, odnosno predviđanje pojave recidiva. Izdvajanjem i jasnim definisanjem karakteristika tumora koje bi mogle ukazivati na povećan rizik za ponovnu pojavu GCTB, nakon hirurške terapije, moglo bi eventualno opravdati i ekstenzivnost/agresivnost terapijskog pristupa. Ciljevi: Gigantocelularni tumor kosti je benigni tumor, koji i danas ima nepredvidljivo ponašanje, morfološko i kliničko. U cilju preciznijeg utvrđivanja ponašanja tumora i utvđivanja novih prognostičkih faktora, postavili smo sledeće ciljeve: 1. Utvrđivanje korelacije ekspresije Ki-67, p53 i Ciklin D1 u tkivu gigantocelularnog tumora kosti sa biološkim ponašanjem ovog tumora (pojavom rest-recidiva ili pojavom plućnih metastaza). 2. Utvrđivanje korelacije ekspresije Ki-67, p53 i Ciklin D1 u tkivu gigantocelularnog tumora kosti sa kliničko-patološkim prognostičkim parametrima (klinička GTM, Enneking-ova klasifikacija). Metodologija: Ova teza je izvedena kao studija preseka, u koju je uključeno 164 pacijenata kojima je u periodu od 1964-2008. god. na Institutu za patologiju Medicinskog fakulteta u Beogradu dijagnostikovan gigantocelularni tumor kosti, a koji su operisani na Institutu za Ortopedsko-hirurške bolesti „Banjica“. Kriterijumi za uključenje u studiju bili su: patohistološki verifikovan gigantocelularni tumor kosti...

Osteosarcom je najučestaliji primarni maligni koštani tumor, Ewing sarkom je drugi po učestalosti u populaciji mlađoj od dvadeset godina. Iako se kombinovanom terapijom u njihovom lečenju značajno povećao procenat preživljavanja kod lokalizovanih formi oboljenja i dalje najveći problem predstavlja rezistencija na hemioterapiju primarnih koštanih tumora. Otuda bi što ranija procena terapijskog odgovora bila od neprocenjivog značaja u izboru terapijskog pristupa. Patohistološki grading sistem koji se definiše nakon radikalne hirurške intervencije posle sprovedene indukcione terapije i dalje je „zlatni standard“ u proceni terapijskog odgovora u odnosu na radiološke vizuelizacione tehnike. Uvođenje i primena metoda digitalne obrade slike u pre i postterapijskoj analizi MR snimaka primarnih koštanih tumora, koja se zasniva na matematičkim modelima, mogla bi da ubrza, objektivizuje i olakša svakodnevni dijagnostički postupak. Cilj: Cilj ove studije bila je procena parametara multifraktalne analize snimaka magnetne rezonance osteosarcoma i Ewing sarcoma u predikciji odgovora na terapiju kako inicijalno pre sprovedene hemioterapije, tako i nakon nje, kao i njihove razlike. Takođe i korelacija dobijenih parametara sa patohistološkom dijagnozom stepena tumorske nekroze po Huvos grading sistemu u cilju procene značaja multifraktalne analize u predikciji hemioterapijskog odgovora. Metodologija: Studijom preseka u petogodišnjem periodu (2010-2014) obuhvaćeno je 88 pacijenata sa osteosarkomom i Ewing sarkomom na dugim cevastim kostima kod kojih je bila moguća naknadna precizna obrada MRI snimaka pre i nakon sprovedene indukcione hemioterapije. MR snimci su prevedeni u digitalnu sliku rezolucije 1400 x 1054 pixela sive skale, a naknadnom upotrebom crop tool-a, tj isecanjem delova slike izdvajan je regions of interest (ROIs) u skladu sa granicama svakog pojedinačnog tumora...

Cilj: Rabdomiosarkom (RMS) je tumor visokog stepena maligniteta. Poslednje dve decenije prognoza pacijenata sa ovim tumorom je značajno poboljšana, osim kod pacijenata iz visokorizične grupe. U cilju utvrđivanja novih prognostičkih faktora ispitivali smo imunohistohemijsku ekspresiju proteina regulatora ćelijskog ciklusa i apoptoze, kao i obrasce metilacije promotora gena p16 u slučajevima RMS, i dobijene rezultate korelirati sa kliničkopatološkim parametrima. Metodologija: Ova studija je obuhvatila 67 slučajeva RMS dijagnostikovanih na Institutu za patologiju Medicinskog fakulteta, Univerziteta u Beogradu, u periodu od 1994-2014 godine Analizirani su sledeći kliničko-morfološki podaci: pol, starost, lokalizacija i veličina tumora, histološki tip i gradus, zahvaćenost regionalnih limfnih nodusa i postojanje metastatske bo lesti. Rezultati: Evaluacijom ekspresije ciklina A u odnosu na kliničko-patološke parametre pacijenata sa RMS, uočena je statistička značajnost samo u odnosu na histolški tip tumora (p=0.047). U ćelijama RMS, ciklin D1 je pokazivao jedarnu ekspresiju i aberantna ekspresija ovog markera nije pokazivala značajnu korelaciju sa ispitivanim parametrima. Rezultati različite ekspresija p57 u ovom tumoru su pokazivali statističku značajnost u odnosu na histološki tip (p=0,042),gradus tumora (p=0,026) i u odnosu na ishod bolesti (p=0,021). Ekspresija survivina u tumorskim ćelijama RMS bila je citoplazmatska i jedarna, Za razliku od citoplazmatske ekspresije survivina gde nije uočena njena povezanost sa prognostičkim faktorima, jedarna ekspresije ovog markera je bila statistički značajna u odnosu na starosne grupe, histološki tip i gradus tumora (p=0.009, p=0.008, p=0.010, redom). Analiza ekspresije nestina je pokazala statistički značaj u odnosu na starost pacijeanta (p = 0,028) i gradus tumora (p = 0,022)...