Browsing by Author "Ristić, Arsen D., član komisije"

Hipertrofična kardiomiopatija (HCM) je najčešće nasledno srčano oboljenje koje je povezano sa povišenim kardiovaskularnim morbiditetom i mortalitetom. Kao rezultat heterogenog kliničkog toka i fenotipa HCM, stratifikacija rizika ostaje izazov i uglavnom je usmeren na iznenadnu srčanu smrt (SCD). Međutim, određeni ehokardiografski i klinički parametri koji se koriste za predviđanje SCD imaju ograničenu prognostičku vrednost u predviđanju drugih kardiovaskularnih događaja povezanih sa HCM-om, poput progresivnog pogoršanja sistolne funkcije leve komore (LK) sa razvojem srčane insuficijencije ili ishemijskog moždanog udara. Mikrovaskularna disfunkcija može biti glavna odrednica kliničkog pogoršanja i ishoda kod pacijenata sa HCM. Međutim, dugoročna prognostička vrednost transtoraksne Doppler ehokardiografije (TDE) rezerve koronarnog protoka (CFVR) na klinički ishod kod pacijenata sa HCM je nepoznata. Cilj: Primarni cilj istraživanja je da se proceni prognostički značaj TDE CFVR-a na klinički ishod pacijenata sa HCM. Materijal i metode: Prospektivno smo uključili 150 HCM pacijenata, (82 ženskog pola); prosečne starosti 48±15 godina. Kod svih pacijenata su procenjivane kliničke i ehokardiografske karakteristike, kao i biohemijske i CFVR vrednosti za prednju descedentu koronarnu arteriju (LAD) i posterodescedentu koronarnu arteriju (PD). Primarni ishod je bio kombinacija: smrti povezane sa HCM-om, srčana insuficijencija koja zahteva hospitalizaciju, dugotrajna VT i ishemijski moždani udar. Rezultati: Vrednost CFVR LAD od 2.0 je uzeta kao granična na osnovu prethodno definisanih dijagnostičkih i prognostičkih graničnih vrednosti, pa su pacijenti podeljeni u 2 grupe: Grupa 1- sa očuvanim CFVR LAD > 2 (87 pacijenata) i Grupa 2 - sa sniženom vrednosti CFVR LAD ≤ 2 (63 pacijenta). Ženski pol (p=0.012) i NYHA funkcionalna klasa (p=0.003) su bile statistički zastupljenije u grupi sa smanjenim CFVR LAD. Nije bilo značajnih razlika u pogledu prisustva herediteta za HCM ili SCD, prisustva angine, sinkope, hipertenzije, aritmija na 2 -časovnom praćenju Holter EKG-a ili hemodinamskih parametara. Registrovna je značajna negativna korelacija izmedju maksimalne debljine zida LK i CFVR LAD (r=-0.300, p<0.001). Takođe, kod pacijenata sa ekstremnom hipertrofijom zida LK (≥30mm), registrovano je značajno snižena vrednost CFVR-a za LAD u odnosu na pacijente bez ekstremne hipertrofije zida LK (≥30mm) (1.88±0.31 vs 2.15±0.44, p=0.036). Kod HOCM pacijenata - sa značajnom vrednosti LVOTG-a u miru postojala je odlična korelacija između vrednosti LVOTG-a i CFVR LAD (r=-0.628, p<0.001), kao i između vrednosti LVOTG-a i CFVR PD (r=-0. 10, p=0.006)...

Cilj rada: Procena razlika u lečenju, jednogodišnjem mortalitetu i hospitalizacijama bolesnika sa hroničnom srčanom insuficijencijom prema polu i godinama starosti. Metode i rezultati: Od 16,354 bolesnika koji su uključeni u Registar bolesnika sa srčanom insuficijencijom Evropskog udruženja za srčanu slabost (European Society of Cardiology Heart Failure Long-Term Registry), analizirano je 9,428 bolesnika sa hroničnom srčanom insuficijencijom srednje starosti 66 godina, od toga 28.5% žena, srednje ejekcione frakcije leve komore (EFLK) oko 37%. Primena medikamentne terapije za srčanu insuficijencijum u skladu sa preporukama (eng. guideline-directed medical therapy-GDMT) je bila visoka (inhibitora angiotenzin konvertujućeg enzima ili blokatora angiotenzinskih receptora kod 85.7%, beta blokatora u 88.7% i antagonista mineralokortikoidnih receptora kod 58.8% bolesnika sa srčanom insuficijencijom). Primena GDMT je bila manja kod žena u poređenju sa muškarcima (p≤0.001 za sve lekove), a primena GDMT sa smanjivala sa godinama starost kod oba pola, kako na početku, tako i nakon jedne godine praćenja. Pol nije bio nezavisan prediktor propisivanja GDMT, ali je starost > 75 godina bila značajan prediktor za manju primenu GDMT. U poređenju sa muškarcima, žene su imale manji ukupni mortalitet (žene 7.1%; muškarci 8.7%, p=0.015) i ukupne hospitalizacije (žene 21.9%; muškarci 27.3%, p˂0.001), ali nije bilo razlike u uzrocima mortaliteta. Ukupan mortalitet i ukupne hospitalizacije su se povećavale sa starošću bolesnka kod oba pola. Pol nije bio nezavisan prediktor jednogodišnjeg mortaliteta u populaciju sa EFLK ≤45%. Rizik od mortaliteta je bio značajno manji kod mlađih bolesnika u poređenju sa grupom starijom od >75 godina. Zaključci. Sa starenjem se smanjuje primena GDMT kod oba pola. Pol nije nezavisan prediktor primenene GDMT ili neželjenih ishoda kod bolesnika sa srčanom insuficijencijom. Međutim, starost >75 godina je nezavisan prediktor manje primene GDMT i većeg ukupnog mortaliteta kod bolesnika sa EFLK ≤45%.