Browsing by Author "Mujović, Nebojša, mentor"

Uvod: Kateterska ablacija atrijalne fibrilacije (AF) je značajno efikasnija od antiaritmika u održavanju sinusnog ritma. Razvojem elektroanatomskih maping (EAM) sistema značajno je unapređen rezultat ablacije AF. Ciljevi: Analiza (1) izvodljivosti ablacije AF vođene EAM sistemom u našem centru i periproceduralnih komplikacija, (2) efekta ablacije AF na održavanje sinusnog ritma i kardiovaskularne (KV) događaje. Metodologija: Analizirano je 498 konsekutivnih bolesnika (životno doba 60 [IQR:52–66] god., 61.4% muškarci, 72.9% paroksizmalna AF) koji su podvrgnuti ablaciji AF uz upotrebu EAM sistema. Izvršena je široka antralna izolacija plućnih vena (sa/bez ablacije supstrata). Praćenje je vršeno 24h-Holterom nakon 1, 3, 6 meseci posle ablacije, a potom svakih 6 meseci. Registrovani su recidivi aritmije i KV događaji (kompozit: smrtnost, nefatalni moždani udar, nefatalni infarkt miokarda, veliko krvarenje i/ili srčana insuficijencija) posle ablacije. Rezultati: Ukupno je izvršena 721 procedura ablacije. Kasni recidiv aritmije je imalo 18.7% bolesnika tokom praćenja od 30 ± 17 meseci posle poslednje procedure. Nezavisni prediktori pojave kasnih recidiva su bili: pojava ranog recidiva <3 meseca (HR 6.75) i dimenzija leve pretkomore (HR 1.06 za svaki 1 mm). Stopa major komplikacija je bila 4.9%, a prediktori njihove pojave su: ishemijska bolest srca (OR 3.11) i krivulja učenja (OR 0.65 na svakih 180 izvršenih ablacija). Pojava KV događaja nakon ablacije je registrovana kod 4% bolesnika (0.28% smrtni ishod i 0.28% moždani udar). Nezavisni prediktori KV događaja bili su: kasni recidiv aritmije (HR 3.29) i veća leva pretkomora (HR 1.11 za svaki 1 mm). Zaključak: ablacija AF vođena EAM sistemima je efikasna i bezbedna terapijska opcija za održavanje sinusnog ritma. Sinusni ritam posle ablacije povezan je sa povoljnim KV ishodom.

Uvod: Tipičan atrijalni flater (AFL) i atrijalna fibrilacija (AF) dele patofiziološki supstrat i često koegzistiraju kod istog bolesnika. Ishemijski moždani udar (IMU) i sistemski tromboembolizam predstavljaju najznačajniji uzrok mortaliteta i morbiditeta kod pacijenata sa AF i AFL. Kateterska ablacija tipičnog AFL je efikasnija od antiaritmijske terapije u održavanju sinusnog ritma. Podaci o dugoročnom riziku od IMU nakon ablacije AFL su limitirani. Ciljevi: Primarni ciljevi: analiza učestalosti IMU, sistemskog tromboembolizma i hemoragijskih komplikacija posle ablacije AFL. Sekundarni ciljevi: ispitivanje pojave AF, recidiva AFL i kardiovaskularnih (KV) događaja tokom perioda praćenja nakon ablacije AFL. Metodologija: Studijsku populaciju je činilo 593 konsekutivnih bolesnika (prosečna starost 60.6±10.9 godina, 77.9% muškarci) kojima je izvršena kateterska ablacija tipičnog AFL. Primarni cilj procedure je definisan kao bidirekcioni istmus blok. Klinička evaluacija je vršena 1 i 6 meseci posle ablacije, a zatim jednom godišnje. Analizirani su recidivi AFL, pojava AF, tromboembolijske i hemoragijske komplikacije i značajni KV događaji. Rezultati: Primarni uspeh ablacije postignut je u 94.3% od ukupno 670 procedura, uz stopu major komplikacija od 1.0%. Tokom perioda praćenja od 58.0 (30.5-89.0) meseci recidiv AFL nakon poslednje procedure je registrovan kod 4.9%, a pojava AF kod 46.8% bolesnika. Incidenca IMU je iznosila 3.4%, a nezavisni faktori rizika za nastanak IMU su bili pojava AF (HR 20.02, p=0.004) i neadekvatna antikoagulacija (HR 11.28, p=0.001). Stopa velikih krvarenja je iznosila 1.5%. Značajni KV događaji su zabeleženi značajno češće kod pacijenata sa recidivom atrijalne tahiaritmije u odnosu na pacijente u sinusnom ritmu (18.0% vs. 6.7%, p<0.001). Zaključak: Posle ablacije tipičnog AFL u cilju prevencije IMU neophodno je redovno kliničko i produženo elektrokardiografsko praćenje radi ranog dijagnostikovanja novonastale AF kao i adekvatna primena antikoagulantne terapije.