Browsing by Author "Mikić, Aleksandar, mentor"

Akutni koronarni sindrom (ACS) je dramatična manifestacija ishemijske, koronarne, bolesti srca u čijoj osnovi se nalazi naglo nastalo smanjenje ili prekid dotoka krvi određenim delovima srčanog mišića. U osnovi lečenja ACS je dvojna antitrombocitna terapija. S obzirom na činjenicu da oko 10% pacijenata sa ACS zahteva hirurško lečenje tokom inicijalne hospitalizacije, ovakva terapija predstavlja opasnost zbog moguće pojave povećanog postoperativnog krvarenja i povećane potrebe za transfuzijama krvi, koje dovode do povećane učestalosti postoperativnih komplikacija i potencijalno uslovljavaju povećan mortalitet. Ciljevi istraživanja su bili da se ispita da li je učestalost komplikacija hirurškog lečenja veća kod bolesnika koji su hitno operisani unutar pet dana od davanja poslednje doze klopidogrela, od učestalosti komplikacija kod pacijenata koji su operisani u istoj hospitalizaciji kada je rađena koronarografija, ali nakon više od pet dana od poslednje doze klopidogrela, zatim da se utvrdi da li oni više krvare, da li je količina transfuzija derivata krvi veća kod tih bolesnika kao i da se utvrdi da li je trajanje ukupne hospitalizacije i trajanje boravka u intenzivnoj nezi veće kod bolesnika koji su operisani unutar pet dana od davanja poslednje doze klopidogrela. Materijal i metod: Ovo istraživanje je osmišljeno kao kohortna studija. Obuhvaćeno je 180 bolesnika operisanih u periodu od aprila 2008 godine do decembra 2016 godine. Ispitivanu populaciju su činili bolesnici sa ACS, odnosno oni koji su zbog ACS primljeni na kliniku i koji su, nakon urađene koronarografije operisani u istoj hospitalizaciji od strane jednog hirurškog tima. U prvoj (studijskoj grupi), bilo je 94 pacijenta (oni koji su operisani od prvog do četvrtog dana nakon dobijanja poslednje doze klopidogrela, odnosno nakon koronarografije), dok je u drugoj grupi bilo 86 pacijenata (oni kojima je poslednja doza klopidogrela data pre više od 4 dana). Statistička analiza je uradjena korišćenjem statističkog programa SPSS (SPSS for Windows, release 24.0, SPSS, Chicago, IL)...

Cilj: Osnovni cilj studije je utvrditi razlike između vrednosti pokazatelja oksidativno-stresnog statusa kod bolesnika kojima hirurška revaskularizacija miokarda urađena na kucajućem srcu (Off-Pump Coronary Artery Bypass-OPCAB grupa) i bolesnika kojima je revaskularizacija miokarda urađena uz pomoć pumpe za vantelesnu cirkulaciju (Cardio-Pulmonary Bypass pump-CPB grupa). Da bi se ostvario osnovni cilj, bilo je potrebno odrediti koncentracije markera oksidativnog stresa-prooksidanasa ili produkata njihovog delovanja na biomolekule, kao i koncentracije ĉinilaca antioksidativne zaštite kod dve grupe bolesnika. Takođe, jedan od bitnih ciljeva studije je bio ispitati da li postoji korelacija između vremena provedenog na respiratoru, broja dana provedenih na odeljenju intezivne nege, broja dana provedenih u bolnici nakon operacije, broja jedinica primenjene transfuzije krvi, smanjenja telesne teţine nakon operacije (kg), broja bolničkih infekcija, kao i brzine i kvaliteta oporavka u obe grupe bolesnika. Jedna od glavnih ideja studije je bila sagledavanje biohemijskih pokazatelja oksidativnog stresa u svetlu kliničkih parametara kod OPCAB hirurgije, kao i primena rezultata ove studije u svakodnevnoj kliničkoj praksi. Sa tim u vezi, osnovna ideja i koncept studije su bili vezani za reevaluaciju indikacija kod hirurške revaskularizacije miokarda u smislu svakodnevne rutinske primene OPCAB procedura, kao metode izbora. Materijal i metode: Istraživanje je sprovedeno u vidu kohortne studije, koja je obuhvatila 107 bolesnika podvrgnutih hirurškoj revaskularizaciji miokarda. Bolesnici su bili podeljeni u dve grupe (CPB i OPCAB grupa). U prvoj grupi bolesnika, kojima je revaskularizacija miokarda urađena uz pomoć pumpe za vantelesnu cirkulaciju (CPB grupa), je bilo 60 bolesnika. U drugoj grupi bolesnika, kojima je revaskularizacija miokarda urađena na kucajućem srcu, je bilo 47 bolesnika...

Slabost desne srčane komore (SDK) predstavlja najznačajniji kardiovaskularni patološki entitet sa dokazano negativnim uticajem na rezultate ugradnje uređaja za trajnu cirkulatornu potporu leve komore (LVAD). Cilj istraživanja je procena uticaja SDK na ishod implantacije LVAD uređaja uz indentifikovanje prediktivnih faktora za razvoj postimplantacione SDK. Obzirom da u kardiohirurškoj praksi dominira dilema vezana za odluku o ugradnji LVAD-a u grupi bolesnika sa preimplantacionom SDK dodatni fokus istraživanja bio je indentifikacija faktora koji doprinose oporavku funkcije desne komore i procesu reverznog remodelinga nakon ugradnje LVAD-a. Metod: Obavljena je retrospektivna kohortna studija u Univerzitetskom Kliničkom Centru Srbije. Analizirana je medicinska dokumentacija 92 bolesnika kojim je implantiran LVAD uređaj i koji su potom klinički praćeni u periodu od juna 2013. do marta 2021. godine. SDK je kategorisana prema prilagođenim kriterijumima Međunarodnog udruženja za transplantaciju srca i pluća. Klinički, ehokardiografski, laboratorijski, hemodimnamski parametri obezbeđivani su od strane istog multidisciplinarnog tima pre implantacije LVAD i nakon implantacije LVAD-a u vremenskim tačkama od 3, 6, 12 meseci i nakon svake naredne godine u toku redovnih ili vanrednih kontrola. Smrtni ishod i postimplantacione komplikacije unošeni su u bazu za period 30 dana od operacije, 3, 6, 12 meseci i svake naredne godine na redovnim ili vanrednim kontrolama. Statističkim analizama obezbeđeni su rezultati vezani za uticaj preimlantacione i postimplantacione SDK na ishod LVAD implantacije. Indentifikovani su prediktivni faktori za nastanak SDK, ustanovljena korelacija SDK sa drugim neželjenim događajima i obezbeđeni zaključci vezani za klinički proces potencijalnog oporavka desne komore nakon LVAD implantacije. Rezultati: U studiji je ukupno analizirano 92 pacijenta prosečne starosti 54,57 godina (standardna devijacija 12,16). Posmatrajući celu grupu jednomesečno preživljavanje je bilo 88,04%, šestomesečno 80,43%, jednogodišnje je bilo 70,65%, dok je dvogodišnje bilo 61,96%. Najznačajniji prediktori mortaliteta su bili niži INTERMACS profil, NYHA klasa IV i razvoj rane SDK (HR: 0,018, 11,100 i 10,681, respektivno).Kada se porede preživeli i preminuli bolesnici za period praćenja nakon LVAD implantacije, značajna razlika između ove dve analizirane grupe je nađena samo kod razvoja SDK u ranom obliku (p<0,001). Preoperativna SDK je bila prisutna kod 24 bolesnika, 12 kojih su preminuli i 12 koji su bili živi do preseka studije nakon LVAD implantacije. Najznačajniji prediktori razvoja postimplantacione SDK bili su povišen nivo BNP, povišen CVP/PCWP skor, SDK pre operacije, FAC < 20%, prethodna bubrežna insuficijencija i ukupno trajanje boravka na intenzivnoj intenzivnoj nezi (HR: 1,002, 0,901, 0,858, 23,554 i 1,005). Kod 4 bolesnika razvila se kasna forma SDK. Prikazana je jasna razlika u varijablama kod 24 pacijenta sa preoperativnom SDK u odnosu na razvoj postoperativne SDK nakon implantacije LVAD gde je među bolesnicima sa postoperativnim SDK, CVP/PCVP skor je pre implantacije bio značajno viši (p=0,023), a eGFR je bila značajno niža nego kod pacijenata kod kojih je SDK imala reverzibilni karakter nakon implantacije LVAD (p=0,049). Pored toga, pokazalo se da je dilatativna kardiomiopatija najčešći etiološki uzrok postoperativne SDK u ovoj izolovanoj grupi (p=0,050). Ispitivanjem povezanosti SDK pre i nakon implantacije LVAD-a sa neželjenim rekacijama prikazan je visok stepen korelacije sa renalnom insuficijencijom na dijalizi (r=0,210/0,281, p=0,037/0,007) i sa MOS (r=0,308/0,694, p=0,003/<0,001). Vezano za anatomske i fiziološke promene miokarda nakon LVAD implantacije nađena je statistički značajna diferencijacija u FAC DK koja je bila veća, u veličini DK u cm koja je bila manjih dimenzija i stepenu trikuspidalne regurgitacije preoperativno i nakon 3 meseca kako u grupi koja preoperativnobila bez SDK tako i u grupi koja je imala preoperativno SDK...