Browsing by Author "Lukač, Marija, član komisije"

Motilitet creva regulišu enterički nervni sistem (ENS) i intersticijske Kahalove ćelije (IKĆ). Hiršprungova bolest (HB) je najčešći oblik enteričke neuropatije (oko 1:5000 živorođenih). HB je kongenitalna aganglionoza creva koja je posledica zaustavljanja migracije pluripotentnih ćelija neuralnog grebena koje kolonizuju primitivnu digestivnu cev. U aganglionarnoj zoni postoji prekomerna proliferacija parasimpatičkih nervnih vlakana koju prati stalno otpuštanje acetilholina što za posledicu ima kontinuiranu kontrakciju. Između aganglionarnog i norgmoganglijskog segmenta creva u HB nalazi se hipoganglionarna tranziciona zona (TZ) koja je levkastog oblika, dužţine 1-3 cm. Hipoganglionoza mijenteričkog pleksusa i hipertrofični snopovi nervnih vlakana u submukozi su karakteristike TZ, dok nalaz u submukoznom pleksusu varira od aganglionoze do hiperganglionoze. Prisustvo TZ na proksimalnoj liniji resekcije je jedan od najčešćih uzroka postoperativnih komplikacija kada se isključe druge hirurške komplikacije. U analizi ENS-a i IKĆ do sada su primenjivane različite metode zbog kojih je gotovo nemoguće izvršiti komapraciju broja ćelijskih elemenata u različitim istraživanjima. Glija indeks ili indeks glija ćelija (IGĆ) je opisan kao najsnažniji kvantitativni deskriptor nervnih pleksusa creva u jednoj vrsti. IGĆ predstavlja odnos broja glija i ganglijskih ćelija u ganglijama. IKĆ su CD117 imunopozitivne ćelije, raspoređene oko mijenteričkog i dubokog submukoznog pleksusa, u cirkularnom i longitudinalnom mišićnom sloju. Rezultati dosadašnjih studija o broju i distribuciji IKĆ u HB su kotradiktorne. U velikom broju istraživanja opisan je smanjen broj IKĆ u aganglionarnom segmentu u odnosu na normoganglijsku zonu. Pojedini autori smanjen broj IKĆ u normoganglijskom segmentu HB dovode u vezu sa komplikacijama posle hirurške resekcije, posebno opstipacijom...

Uvod: Novorođenčad male telesne mase na rođenju (MTM) čine heterogenu grupu sa visokim mortalitetetom i morbiditetom, čak i u razvijenim zemljama. Često neophodna hospitalizacija uzrok je separacije majke i novorođenčeta, sa brojnim posledicama, poput prolongiranog stresa i majke i novorođenčeta, sa hiperaktiv-nošću hipotalamo-hipofizno-adrenalne osovine novorođenčeta koja dugo perzistira, sa zdravstvenim i neurorazvojnim posledicama, narušavanjem roditeljske uloge i afektivne vezanosti majka-dete, pojavom depresivnosti i anksioznosti majke. Prve publikacije o kontinuiranoj Kangaroo Mother Care (KMC) metodi dokazuju smanjenje mortaliteta, incidence teških infekcija, bolje napredovanje novorođen-čadi, što dovodi do primene metode i u razvijenim zemljama. U razvijenim zemljama zastupljena je intermitentna KMC ili „kontakt koža-na-kožu“ (KKK), usmerena prvenstveno na prevenciju/smanjenje posledica separacije majke i novorođenčeta. Cilj: Cilj istraživanja je da se kod novorođenčadi MTM na rođenju ispita uticaj primene KKK metode kasnog tipa, u odnosu na: Napredovanje u telesnoj masi (TM), porast telesne dužine (TD), porast obima glave (OG), učestalost teških bolničkih infekcija, dužinu hospitalizacije i zastupljenost dojenja, u poređenju sa standardnom negom; Procenu nivoa stresa, određivanjem nivoa salivarnog kortizola kod majke i novorođenčeta pre i nakon primene prve, i pre i nakon primene pete KKK seanse; Procenu stepena depresivnosti i anksioznosti majke, odnosa sa roditeljima i trauma u detinjstvu, analizom odgovarajućih psiholoških upitnika pre i po završetku primene KKK metode. Materijal i metode: U prospektivnu studiju su uključena novorođenčad MTM, po redosledu prijema i na osnovu definisanih kriterijuma. Na osnovu mogućnosti primene KKK metode 200 novorođenčadi je razvrstano u 2 grupe, od po 100. KKK grupu su činila novorođena deca čije su majke hospitalizovane u Institutu i kod koje je primena KKK metode bila moguća, a SN grupu novorođenčad kod kojih zbog otsustva majke primena KKK metode nije bila moguća, pa su bila na standardnom režimu nege...

Značajan rizik morbiditeta i mortaliteta udružen sa gastroshizom, zahteva kritičnu procenu aktuelnih metoda lečenja. Cilj rada je ocena efikasnosti hirurškog lečenja u populaciji dece sa gastroshizom. Materijal i metod: Retrospektivna kohortna studija komparacije ishoda primene dve tehnike: primarno fascijalno zatvaranje defekta ili primena silastične vreće sa silastičnim prstenom u lečenju gastroshize, u Institutu za zdravstvenu zaštitu majke i deteta Srbije „Dr Vukan Čupić“, od 2001.-2015.g. Rezultat: Nakon selekcije ispitanika u studijskom uzorku je 54 ispitanika: u silastičnoj kohorti (SKG) 21, u hirurškoj kohorti (HKG) 33 ispitanika. Nema statističke značajnosti razlike prema demografskim karakteristikama ispitanika, primeni TPN, učestalosti sepse, broju reintervencija, trajanju hospitalizacije. Statistička značajnost razlike ostvarena je u silastičnoj kohorti sa kraćom primenom mehaničke ventilacije (p = 0.004). Ne postoji statistička značajnost razlike prema učestalosti komplikacija: ileus, kompartment sy, smrtni ishod. NEC je statistički značajno češća komplikacija u silastičnoj kohorti gastroshize (RR 1.31, 95% CI: 1.03-1.52; p = 0.006). Apsolutni rizik (AR) komplikacija i smrtnog ishoda ne prelazi 20% uz 95% interval poverenja (CI) u populaciji dece operisane od gastroshize. Diskusija: Vaskularna insuficijencija creva na nivou trbušnog zida, uz prisutnu perinatalnu sepsu i asfiksiju i uz specifične tehničke komplikacije pri primeni silastične vreće, uslovljavaju nastanak crevne ishemije i nastanak NEC-a. To ukazuje na značaj optimalnog izbora bolesnika za određenu vrstu operativne tehnike, a u zavisnosti od patološkog supstrata. Zaključak: Efikasnost primene dve tehnike u lečenju gastroshize je jednaka, ali se razlikuju po učestalosti komplikacija. NEC je vodeći faktor morbiditeta i mortaliteta u silastičnoj kohorti.

Uvod: Akutna oštećenje bubrega (AKI), Acute Kidney Injury, je veliki problem u novorođenčadi, posebno preterminske koji značajno povećava perinatalni morbiditet i mortalitet. Takođe AKI može biti faktor rizika za razvoj hronične bubrežne bolesti. Preterminska novorođenčad sa perinatalnom asfiksijom (PNA) su posebno sklona AKI. Incidenca AKI kod preterminske novorođenčadi kreće se od 30% do 70%. Dosadašnja dijagnoza AKI bazira se na porastu vrednostima serumskog kreatinina i smanjenju diureze. Poznato je da su oba, serumski kreatinin i oligurija/anurija kasni markeri smanjene funkcije bubrega i samim tim ne detektuju rano oštećenje bubrega. Stoga dijagnoza AKI obično kasni i ograničava potencijal za rane terapijske intervencije. Očekuje se da će rano otkrivanje AKI poboljšati ishod u jedinicama neonatalne intenzivne nege (NICU). U poslednjoj deceniji su učinjeni značajni napori da se pronađe više pouzdanih ranih biomarkera AKI. Kandidati za nove biomarkere: neutrophil gelatinase-associated lipocalin (NGAL), molekul 1 bubrežnog oštećenja (KIM-1), cistatin C (Cys C), jetreni tip vezujućeg proteina za masne kiseline (L-FABP), interleukin - 6 (IL-6), interleukin -18 (IL-18), hepatocitni faktor rasta (HGF), fibroblastni faktor rasta - 23 (FGF-23), vaskularni endotelijalni faktor rasta ɑ(VEGF), beta - 2 microglobulin (β-2M), alfa -1mikroglobulin (ɑ-1M) i osteopontin (OPN) su ispitivani u poslednje vreme. Čini se da od svih novih biomarkera najviše obećava NGAL. Međutim postoji samo nekoliko studija o NGAL kod novorođenčadi, a veoma mali broj kod preterminske novorođenčadi sa perinatalnom asfiksijom. Cilj istraživanja: Ispitati AKI u preterminske novorođenčadi i nove biomarkere: urinarni NGAL (uNGAL), serumski NGAL (sNGAL), KIM-1, ɑ-1M, β-2M kao markere AKI u asfiktične preterminske novorođenčadi. Materijal i metode: Prospektivna studija izvedena u Institutu za neonatologiju u Beogradu uključila je 108 preterminske novorođenčadi sa perinatalnom asfiksijom i AKI...