Browsing by Author "Galun, Danijel, član komisije"

Uvod: Postoji malo podataka o ekspresiji markera epitelno-mezenhimalne tranzicije (EMT) kod bolesnika sa metastazama kolorektalnog karcinoma u jetri. Prognostički značaj markera EMT u predikciji brze progresije bolesti nakon tretmana sa kurativnom namerom je i dalje nerasvetljen. Ciljevi: Proceniti ekspresiju i prognostički značaj CDH1, FN1 i VIM kod bolesnika sa metastazama kolorektalnog karcinoma u jetri nakon resekcije jetre sa kurativnom namerom. Metodologija: U ovu prospektivnu pilot studiju uključeno je trideset bolesnika sa metastazama kolorektalnog karcinoma u jetri lečenih resekcijom jetre sa kurativnom namerom. Prikupljeni su uzorak krvi, maligno metastatsko tkivo u jetri i netumorsko tkivo jetre neposredno uz metastazu. Ekspresija CDH1, FN1 i VIM je analizirana kvantitativnom lančanom reakcijom polimeraze u realnom vremenu. Vrednosti su poređene između grupa formiranih prema različitim kliničko-patološkim karakteristikama. Rezultati: Ekspresija CDH1 je bila slična u malignom metastatskom tkivu jetre i netumorskom tkivu, dok je ekspresija FN1 i VIM bila značajno niža u metastatskom kivu (p=0.003 i p<0.001, respektivno). Serumska ekspresija CDH1 i VIM je detektovana kod 66.7% i 93.3% bolesnika, respektivno, dok FN1 nije detektovan ni kod jednog bolesnika. Korelacija CDH1 i VIM ekspresije između seruma i malignog metastatskog tkiva u jetri nije statistički značajna. Snižena ekspresija CDH1 u malignom metatstatskom tkivu i snižena ekspresija VIM u serumu su bile udružene sa ranim recidivom nakon hirurškog tretmana metastaza kolorektalnog karcinoma u jetri. Ekspresija CDH1 u malignom metatstatskom tkivu je nezavisni prediktor ranog recidiva godinu dana nakon resekcije jetre. Zaključak: Snižena ekspresija CDH1 u malignom metastatskom tkivu jetre i snižena ekspresija VIM u serumu su udružene sa ranim recidivom nakon resekcije jetre zbog metastaza kolorektalnog karcinoma. CDH1 u malignom metastatskom tkivu jetre je nezavisni prediktor ranog recidiva.

Uvod: Zbog pandemijom redukovanih terapijskih opcija za lečenje bolesnika sa hepatocelularnim karcinomom, a ujedno i neophodnosti smanjenja rizika od zaražavanja SARS-CoV-2 virusom, predložena su određena odstupanja od standarda u lečenju. Tokom rane faze pandemije, imajući u vidu ograničene medicinske resurse za pružanje zdravstvene zaštite nekovid bolesnicima, postignut je konsenzus da treba redukovati broj elektivnih operacija te da bolesnike sa hepatocelularnim karcinomom treba lečiti primenom lokoregionalne terapije. Transarterijska hemoembolizacija (TACE) je najčešće korišćena metoda lokoregionalnog tretmana bolesnika sa hepatocelularnim karcinomom. Jedan od razloga za primenu ove metode je to što se ona može koristiti i kao „bridžing terapija“ za bolesnike koji su kandidati za operativni tretman, a da su pri tom bolesnici izloženi manjem riziku od COVID-19 infekcije u zdravstvenim ustanovama. U pojedinim slučajevima TACE je i definitivni tretman. Cilj rada: Cilj ovog istraživanja bio je da se utvrdi uticaj COVID-19 pandemije na ishod transarterijskih hemoembolizacija kod bolesnika sa hepatocelularnim karcinomom, kako bi se validirale aktuelne preporuke za bezbednu primenu TACE procedure tokom COVID-19 pandemije. Metod: U ovu retrospektivno/prospektivnu kohortnu studiju uključeno je 97 bolesnika sa hepatocelularnim karcinomom hospitalizovanih u Klinici za digestivnu hirurgiju Univerzitetskog kliničkog centra Srbije kod kojih je u Odseku interventne radiologije Centra za Radiologiju, počev od septembra meseca 2018. godine do decembra 2021. godine učinjena konvencionalna transarterijska hemoembolizacija. U zavisnosti od vremena kada je učinjena TACE procedura bolesnici su podeljeni u dve grupe: studijsku grupu čine bolesnici lečeni tokom pandemije dok su u kontrolnoj grupi bolesnici lečeni pre pandemije. Obe grupe su analizirane na inter i intragrupnu varijabilnost, tehnički uspeh, komplikacije i dužinu preživljavanja. Podaci o bolesnicima lečenim pre pandemije su kontinuirano prospektivno prikupljani te je formirana baza podataka bolesnika lečenih TACE procedurom u Klinici za digestivnu hirurgiju Univerzitetskog kliničkog centra Srbije (Odeljenje za hepato-bilio-pankreasnu hirurgiju). Rezultati rada: Tokom pandemije vreme čekanja bolesnika na TACE proceduru bilo je značajno duže u odnosu na vreme čekanja pre pandemije (p<0.001). Nema statistički značajne razlike u demografskim karakteristikama između grupa, kao ni u pogledu kliničko-patoloških i laboratorijskih analiza. Mediana praćenja iznosila je 14 meseci, a u tom intervalu 65% bolesnika je bilo živo. Statističkom analizom dužine preživljavanja nije uočena značajna razlika među grupama (p=0.823). Cox-ova regresiona analiza je pokazala u modelu da je povećanje MELD faktor rizika za fatalni ishod što je potvrđeno i multivarijantnom analizom. Zaključak: Rezultati ove studije ukazuju da COVID-19 pandemija nije imala uticaj na krajnji ishod TACE procedura primenjenih u lečenju bolesnika sa hepatocelularnim karcinomom. Nije bilo statistički značajne razlike u preživljavanju bolesnika lečenih u prepandemijskom periodu u odnosu na bolesnike lečene tokom COVID-19 pandemije. MELD skor je prediktivni faktor mortaliteta kod bolesnika sa HCC-om. U uslovima pandemije, kada je pružanje zdravstvene zaštite nekovid bolesnicima organičeno, racionalno je usmeriti interventno radiološke resurse ka lečenju onih bolesnika kod kojih postoji veća verovatnoća za dobar terapijski ishod.